Siostry Salezjanki

Siostry Salezjanki
ul. Moniuszki 28;
78-550 Czaplinek
tel. (94) 375-54-50
tel. przedszkola: 600 190 354
e-mail: czaplinek@cmw.osw.pl

Skład Wspólnoty Sióstr Salezjanek
2023/2024

  1. s. Maria Dominiak – Dyrektorka Wspólnoty Zakonnej
  2. s. Mariola Rogalska – Dyrektorka Przedszkola Sióstr Salezjanek
  3. s. Joanna Jach
  4. s. Marta Napora
  5. s. Teresa Pietrucik
  6. s. Janina Jarosz
  7. s. Alicja Wojtuń
  8. s. Beata Szklarz

Więcej informacji na temat działalności Sióstr Salezjanek Inspektorii Wrocławskiej po naciśnięciu w wyżej wymieniony napis.


Przełożoną Generalną Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki jest
Matka Chiara Cazzuola.
W Polsce Siostry Salezjanki są podzielone na dwie inspektorie: 
Inspektorie Wrocławską (PLA) Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych, w której Inspektorką Inspektorii jest s. Anna Szczęsna,
– Inspektorie Warszawską (PLJ) Matki Bożej Jasnogórskiej, w której
Inspektorką Inspektorii jest s. Małgorzata Pilarska.


Maria_Mazzarello_card

Początki dzieła salezjańskiego w Polsce należy widzieć
w pierwszych kontaktach korespondencyjnych bądź osobistych samego Ks. Bosko z Polakami. Jednak dopiero wstąpienie
w 1885 r. Ks. Bronisława Markiewicza a w dwa lata później księcia Augusta Czartoryskiego i Wiktora Grabelskiego przyczyniło się do większego zainteresowania osobą
i działalnością Apostoła młodych. Książę August Czartoryski,
po pokonaniu wszelkich przeciwności i prób, wstąpił
do Towarzystwa Salezjańskiego i pragnął przeszczepić dzieło
Ks. Bosko do Polski. Chciał, by młode pokolenia Polaków miały możliwość  wychowywać się w duchu religijnym i patriotycznym. Wówczas to liczba Polaków wyjeżdżających za granicę, najczęściej nielegalnie, do Oratorium Ks. Bosko znacznie wzrosła. Wyjeżdżali chłopcy do Oratorium Ks. Bosko, ale wyjeżdżały także
i dziewczęta wiedząc, że we Włoszech pracują również Salezjanki.
Pierwsze z nich: Maria Figiel, Anna Walenga i Franciszka Ociepka, dotarły do Turynu,
a następnie do Nizza Monferato, właśnie w maju 1893 r. Później przyjeżdżały następne – odważne, odczytujące natchnienia Ducha Bożego i porwane pragnieniem poświęcenia życia dla młodych.

We wrześniu 1922 r. podczas VIII Kapituły Generalnej w Nizza Monferato ostatecznie podjęto decyzję o wysłaniu pierwszej grupy CMW do Polski. 30 października 1922 r. Matka GeneralnaKatarzyna Daghero – pożegnała sześcioosobową grupę pierwszych Salezjanek, którym przewodniczyła s. Laura Meozzi. Razem z s. Laurą do Polski wyjechały dwie Włoszki: s. Maria Mazzoli i s. Francesca Barucco oraz trzy Polki:
s. Anna Juzek, s. Anna Ścisłowska i s. Anna Walenga.

Trudne, ale owocne początki

Do Polski Córki Maryi Wspomożycielki przybyły 5 listopada 1922 roku; 8 listopada osiedliły się w Różanymstoku (obecnie woj. Podlaskie), gdzie podjęły działalność opiekuńczo-wychowawczą. Początki były trudne: ostry klimat, bieda okolicznej ludności oraz brak możliwości pracy zarobkowej martwiły siostry przez pierwsze miesiące.
Dopiero po siedmiu miesiącach (w maju 1923 r.) przybyły do Różanegostoku dzieci
z ochronki w Sokółce, co dało początek pracy wśród sierot powojennych oraz dzieci
i opuszczonej młodzieży. Stale przybywały nowe kandydatki a to umożliwiło podejmowanie nowych dzieł i nowych form pracy. W okresie międzywojennym Siostry Salezjanki prowadziły: trzy zakłady opiekuńczo-wychowawcze; cztery przedszkola; trzy szkoły podstawowe; pięć rocznych szkół zawodowych; trzy szkoły średnie; cztery oratoria; dwa internaty; cztery stowarzyszenia młodzieżowe; jedno pogotowie opiekuńcze dla dzieci bezdomnych; kolonie letnie w trzech miejscowościach.

II wojna światowa

Druga woja światowa zdezorganizowała działalność oświatowo-wychowawczą Córek Maryi Wspomożycielki w Polsce. Siostry w zmienionych warunkach wykorzystywały różne możliwości, by nie tylko na siebie zapracować, ale także by pomóc potrzebującym. Mieszkały najczęściej w rozproszeniu opiekując się uchodźcami, chorymi i najbardziej ubogimi. Tylko Szkoła Zawodowa w Łodzi kontynuowała swą działalność do 2 lutego 1941 roku, dzięki czemu uchroniła setki dziewcząt przed wywiezieniem na przymusowe roboty do Niemiec. W czasie wojny zgromadzenie poniosło wiele strat: tragicznie, w czasie bombardowania zginęły dwie siostry; Niemcy aresztowali i uwięzili osiem sióstr na Łukiszkach w Wilnie; sześć sióstr wywieziono do przymusowej pracy w Trzeciej Rzeszy, dwie siostry aresztowali Rosjanie, następnie przeszły dramatyczną sześcioletnią tułaczkę (Syberia i Kazachstan). We wszystkich trudnościach, jakie niosła ze sobą wojna, siostry żyjąc w rozproszeniu znajdowały siłę i oparcie w M. Laurze, „Mateczce” – jak ja nazywały. Więzy te zacieśniły si? tym bardziej, gdy dowiedziały się, że odrzuciła dwukrotną propozycję konsula włoskiego wzywającego ją do powrotu do Włoch. Jej listy i słowa dawały nadziej?. Za jej wiedzę i decyzję siostry składały w określonym czasie śluby wieczyste i czasowe.

Nadzieja na rozwój dzieła

Po zakończonych działaniach wojennych siostry zaczęły na nowo organizować życie
w poszczególnych domach zgromadzenia. Otwarto pierwszy na ziemiach polskich dom formacyjny – nowicjat w Pogrzebieniu. Siostry Salezjanki weszły na pole kształcenia
i wychowania oświatowego tak szybko jak to było możliwe prowadząc: jeden żłobek;
pięć  domów dziecka; pięć przedszkoli; trzy szkoły zawodowe; kursy zawodowe w sześciu miejscowościach; cztery oratoria; sześć internatów; dwa domy akademickie;
sześć stowarzyszeń młodzieżowych.

Czas komunizmu szkołą wierności charyzmatowi

Rządy komunistyczne od 1948 r. zaczęły coraz częściej atakować Kościół i zakony. Stopniowo przejmowano oświatę i wychowanie odbierając siostrom: domy dziecka, przedszkola, szkoły, kursy, internaty, stowarzyszenia. W latach sześćdziesiątych państwo przejęło całą oświatę i wychowanie. W tych warunkach charakter działalności Córek Maryi Wspomożycielki z konieczności uległ zmianie. Praca wychowawczo-oświatowa została przekształcona w pracę duszpastersko-katechetyczną, jako istotną w Zgromadzeniu. Wychowawcze oddziaływanie sióstr, dzięki intensywnemu zaangażowaniu w pracę katechetyczną, znacząco wzrosło. Katechezą zostały objęte przy parafiach młodzież i dzieci przedszkolne, szkół podstawowych, średnich i wyższych. Należy zaznaczyć, że Córki Maryi Wspomożycielki na prośbę Kurii Biskupiej w Gorzowie Wlkp. prowadziły kursy katechetyczne w Połczynie Zdroju w latach 1949-1952 oraz Instytut Katechetyczny dla Sióstr zakonnych i osób świeckich w Rokitnie Wlkp. w latach 1957-1963 razem
z Ks. Wincentym Zalewskim, Salezjaninem. Siostry prowadziły wykłady z katechetyki
w Instytucie Katechetycznym we Wrocławiu, Wałbrzychu, Wodzisławiu i w Dobieszczyźnie (filia Gniezna). W latach 1990-1996 w Dobieszczyźnie prowadzony był Prymasowski Uniwersytet Ludowy (filia Strzelna). W latach osiemdziesiątych 100 sióstr katechetek obejmowało wpływem wychowawczym ponad 50.000 dzieci i młodzieży.
Obok systematycznej katechezy Córki Maryi Wspomożycielki realizowały system wychowawczy Św. Jana Bosko w różnego rodzaju grupach nieformalnych, takich jak: oazowe, maryjne, misyjne, schole, bielanki, itp. Od 1968 do 1988 r. trwała ścisła współpraca z ks. Franciszkiem Blachnickim – założycielem Ruchu „Światło- Życie”. Warunki społeczno-polityczne lat osiemdziesiątych oraz liczebny wzrost domów (ok. 40)
i sióstr (ok. 400) doprowadziły do powstania w 1982 r. drugiej Inspektorii, czyli Prowincji. Z Inspektorii Wrocławskiej została wyłoniona Inspektoria Warszawska. Dzięki tej reorganizacji jeszcze większa liczba dzieci i młodzieży została objęta wpływem wychowawczym wg systemu prewencyjnego. W związku z pracą katechetyczno-wychowawczą siostry podejmowały różnego rodzaju kształcenie zarówno w kraju jak i poza jego granicami, by z kompetencją realizować swoje powołanie i sprostać stawianym wymaganiom.

Zmiany ustrojowe i misja wychowawcza dziś

Od 1989 r. wobec zmian ustrojowych w Polsce, po odzyskaniu wolności religijnej, otwarła się możliwość szerszej pracy zgodnej z charyzmatem Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki. Obecnie działalność wychowawcza Sióstr Salezjanek w obu inspektoriach polskich to:

  • praca katechetyczno-wychowawcza: ponad 100 sióstr katechetek pracuje w szkołach podstawowych, gimnazjach i liceach
  • przedszkola: przy 17 własnych domach funkcjonują przedszkola zatwierdzone przez kuratorów oświaty
  • szkoły: Szkoły Podstawowe w: Ostrowie Wlkp., Pieszycach i Wrocławiu;
    Liceum Ogólnokształcące w Jastrzębiu Zdroju i Ostrowie Wlkp.,
    oraz Zespół Szkół Zawodowych w Suwałkach
  • Zespół Opiekuńczo-Wychowawczy w Łodzi
  • Ognisko Wychowawcze w Jastrzębiu Zdroju
  • bursy i internaty w Suwałkach, Różanymstoku, Sokołowie Podlaskim, Wiśle, Augustowie
  • ośrodki wychowawcze w Dzierżoniowie, Jastrzębiu Zdroju, Ostrowie Wlkp., Połczynie Zdroju
  • oratoria a w nich grupy: ewangelizacyjne, eucharystyczne, misyjne, liturgiczne, muzyczne, teatralne
  • Salezjańska Organizacja Sportowa działa przy wielu naszych domach
  • półkolonie, kolonie, obozy, pielgrzymki, rekolekcje, dni skupienia z elementami rekreacyjno-wypoczynkowymi i specjalistycznymi

We wszystkich dziełach podejmujemy współpracę z Kościołem partykularnym,
ze współpracownikami salezjańskimi, z byłymi wychowankami, z władzami lokalnymi,
z nauczycielami, wychowawcami a nade wszystko z rodzicami młodzieży i dzieci wśród których pracujemy. W ten sposób tworzymy środowiska wychowawcze pozwalające działać skuteczniej, nieść nadzieję i radość młodym.

Siostry Salezjanki z Polski pracują na misjach na wszystkich kontynentach świata. Od 1991 roku Córki Maryi Wspomożycielki z Polski z Polski podjęły pracę katechetyczną, wychowawczą i kształceniową na terenach byłego Związku Radzieckiego, w Rosji,
na Białorusi, na Ukrainie i w Gruzji.

Dla Córek Maryi Wspomożycielki wychowywać znaczy ewangelizować, a ewangelizować znaczy wychowywać. Staramy się tak wychowywać młodych, by umieli dostrzegać Bożą obecność w codziennej rzeczywistości i być dobrymi obywatelami ziemi i nieba.

Początek dzieła Sióstr Salezjanek w Czaplinku

Córki Maryi Wspomożycielki przybyły do ​​Czaplinka na prośbę salezjanina ks. dziekana Bernarda Zawady. Początkowo przyjechały tam trzy siostry s. Julia Szewczyk, s. Jadwiga Chodkowskas. Helena Janik, które rozpoczęły pracę w warunkach skrajnie ubogich. Dom, w którym zamieszkały był bardzo mały, wymagający kapitalnego remontu, zawilgocony i pozbawiony jakiegokolwiek wyposażenia. Po dwóch miesiącach 14.12.1952 r. siostry przeprowadziły się do innego nieco większego budynku parafialnego przy ul. Moniuszki, gdzie przebywają do dziś. W pierwszym okresie siostry pracowały jedynie w parafialnej zakrystii i kuchni na probostwie, tworząc dom filialny wspólnoty w Połczynie.
Samodzielną wspólnotę stanowią od 16 lipca 1953 r.

Z powiększeniem się liczby sióstr we wspólnocie otworzono kurs kroju i szycia dla dziewcząt, przyjmując także zamówienia w założonej przez siebie pracowni krawiecko-hafciarskiej, która pracowała jako pomoc sąsiedzka. Siostry z czasem poszerzyły swoją działalność o pracę katechetyczną w mieście i w kilku placówkach rozsianych wokół Czaplinka w promieniu do 20 km. Rocznie obejmowały katechezą około 700 dzieci, przeważnie docierając na lekcje religii piechotą, ponieważ lokalni komuniści zakazali kierowcom transportu publicznego obsługiwania sióstr.
Katecheza odbywała się w prowizorycznych punktach parafialnych lub w mieszkaniach prywatnych. Salezjanki ponadto prowadziły grupy młodzieżowe i posiadając kwalifikacje pielęgniarskie za zgodą lekarza powiatowego objęły opiekę nad chorymi.

W parafii organizowały okolicznościowe inscenizacje teatralne, angażowały się w życie lokalne. Do 1967 r. prowadziły też skromny internat, zamknięty ostatecznie przez władze państwowe. Jak prawie wszędzie były nękane przez komunistów wygórowanymi
i niesprawiedliwymi sumami podatków. Z racji prowadzonej katechezy i pracy z chorymi były zastraszane więzieniem i innymi konsekwencjami. Urzędnicy kilkakrotnie próbowali siłą wedrzeć się do klauzury, jednak nie posunięto się do eksmisji.

W 1985 roku dom Sióstr został rozebrany a na jego miejscu postawiono obecny budynek. Prace budowlane trwały do 1988 roku. W latach późniejszych otworzono przedszkole, zaczęła działać Salezjańska Organizacja Sportowa. We wrześniu 2000 r. do Czaplinka
z domu w Dzierżoniowie przeprowadzono postulat, który niecały rok później został dołączony do aspirantatu w Dobieszczyźnie.