Parafie

Aleksandrów Kujawski – parafia pw. NMP Wspomożenia Wiernych 

data erygowania: 25 kwietnia 1990 r.
proboszcz: ks. Ireneusz Śliwiński

wspólnota: Aleksandrów Kujawski
ul. F. Szczygłowskiego 5
87-700 Aleksandrów Kujawski

tel.: (54) 282-42-49
mail: aleksandrow-ww@salezjanie.pl
strona  internetowa: www.aleksandrow-ww.salezjanie.pl/

Rys historyczny wspólnoty NMP Wspomożenia Wiernych w Aleksandrowie Kujawskim.

Pierwsi salezjanie przybyli do Aleksandrowa Kujawskiego 13 sierpnia 1919 roku, aby na zaproszenie ks. Franciszka Szczygłowskiego objąć prowadzenie szkoły noszącej nazwę: Szkoła Realna Polskiej Macierzy Szkolnej. Ksiądz Szczygłowski jako inicjator tego dzieła oświatowego pragnął zapewnić mu dalszy rozwój i stabilizację, stąd za pozwoleniem i akceptacją kurii diecezjalnej kujawsko – kaliskiej zaproponował salezjanom przejęcie szkoły i podjęcie w niej pracy wychowawczej. 14 września 1923 roku ks. biskup Stanisław Zdzitowiecki poświęcił kamień węgielny pod budowę gmachu w którym mieścić się miało przyszłe Kolegium Kujawskie X.X. Salezjanów. Po czterech latach prac budowlanych 25 czerwca 1927 roku uroczystego otwarcia i poświęcenia internatu dokonał kardynał August Hlond – Prymas Polski. Liczba uczniów gimnazjum niemal stale przekraczała 200 osób, a w roku szkolnym 1930/31 osiągnęła nawet liczbę 310 uczniów. Niemcy 15 października 1939 r. aresztowali i rozstrzelali 18 listopada koło Górnej Grupy wraz z grupą innych duchownych ksiądza dyrektora Francisza Malornego, ks. Ignacego Czogałę oraz trzech asystentów: kl. Bonawenturę Kołubowskiego, kl. Wincentego Żukowskiego i kl. Czesława Bertela. Natomiast budynki szkolne zamieniono na szpital wojskowy.W okresie powojennym po początkowym otwarciu gimnazjum decyzją Prezydium WRN przekazaną salezjanom pismem z 24 czerwca 1955 roku aleksandrowska placówka została zamknięta. Wystarczającym argumentem prawnym wykluczającym całkowitą eksmisję z zakładowych budynków, okazało się istnienie zakładowej kaplicy. Owocem starań zgromadzenia, kurii włocławskiej oraz wielu ludzi dobrej woli było pozostawienie salezjanów do obsługi duszpasterskiej tej kaplicy. Księża przenieśli się do budynku, w którym się ona mieściła, a przejście do skrzydła zajmowanego przez nich zostało zamurowane. Odtąd kaplica zakładowa stała się punktem zaczepienia salezjanów w Aleksandrowie na najbliższe kilkadziesiąt lat. Jako publiczne miejsce kultu, cieszyła się dużą popularnością wśród wiernych. Status pracy salezjańskiej w Aleksandrowie został uregulowany dopiero w 18 lat po zamknięciu szkoły. Dnia 9 sierpnia 1973 roku ks. bp ordynariusz włocławski Jan Zaręba wydał dekret, na mocy którego przy kaplicy zakładowej ustanowiony został Samodzielny Ośrodek Duszpasterski wydzielony z parafii Przemienienia Pańskiego. Rozpoczęto więc prowadzenia samodzielnego duszpasterstwa. Rok 1978 przyniósł kolejne ważne wydarzenie, a mianowicie Samodzielny Ośrodek Duszpasterski decyzją biskupa włocławskiego został na stałe powierzony Towarzystwu Salezjańskiemu. Był to kolejny krok zmierzający do utworzenia nowej parafii w Aleksandrowie Kujawskim. Wreszcie z parafii Przemienienia Pańskiego wydzielono dekretem Biskupa Włocławskiego z dnia 25 kwietnia 1981 roku nową parafię Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, organizując ją przy kaplicy Towarzystwa Salezjańskiego. Dekret wszedł w życie z dniem 3 maja 1981 roku. Administratorem parafii został ks. Stefan Metrycki. Od roku 1982 do 1987 funkcję proboszcza pełnił ks. Marian Chojnacki.
W kwietniu 1985 roku z racji odbywających się misji parafialnych sprzed kaplicy przeniesiono w uroczystej procesji krzyż misyjny, który stanął na placu pod budowę kościoła Prace budowlane rozpoczęto 1986 roku. W licznych pracach pomagali społecznie parafianie tak, że posuwał się one stopniowo naprzód. W roku 1987 zalany został między innymi strop górny na budynku gospodarczym oraz filary w dolnym kościele. Nowy etap budowy wiąże się z osobą ks. Stanisława Salamonowicza, za którego w 1991 r. rozpoczęto korzystanie z dolnego kościoła a w ponad rok po jego śmierci 24 grudnia 2009 roku zaczęto regularnie korzystać w niedziele i uroczystości z kościoła górnego, którego wykańczanie i wyposażanie trwa do tej pory.

***

Banie – parafia pw. NMP Wspomożenia Wiernych 

 

data erygowania: 1 czerwca 1951 r.
data przybycia: 1946 r.
proboszcz: ks. Dariusz Siek

wspólnota: Swobnica
ul. Chrobrego 5
74-110

tel.: (91) 416-63-46
mail: banie@kuria.pl
Pierwsza wzmianka o kościele jest w akcie nadania Ziemi Bańskiej templariuszom przez księcia Barnima I Dobrego w 1234 r. W 1274 r. w dokumentach wymieniony jest pleban bański, a więc istnieje parafia. W połowie XII w. zostaje wybudowany z granitu kościół pw. św. Marii Magdaleny, który figuruje w pieczęci miejskiej i herbie miasta. W 1312 r., po kasacie templariuszy papież Klemens V przekazuje Ziemię Bańską zakonowi joannitów, którzy budują przed bramą miejską kaplicę św. Jerzego. W czasie walk kościół zostaje kilkakrotnie spalony. Wali się gotyckie sklepienie z freskami. W drugiej połowie XVI w. kościół przechodzi w ręce protestantów, a w latach 1853-54 zostaje przebudowany. Kaplica św. Jerzego poza miastem służy jako świątynia dla katolików do 1945 r. W czasie II wojny światowej częściowo zostaje zniszczony zarówno kościół, jak i kaplica. Na cmentarzu grzebalnym znajduje się duża kaplica, wyremontowana w latach 1975-80, w której odprawiane są pogrzeby. W 1946 r. kościół wraz z parafią zostaje powierzony opiece duszpasterskiej Zgromadzeniu Salezjańskiemu i tym samym roku poświęcony pw. MB Wspomożenia Wiernych. Parafia zostaje erygowana 1.06.1951 r., zaś erygowanie domu zakonnego miało miejsce 7.06.1978 r.

***

Boleszkowice – parafia pw. św. Antoniego Padewskiego

data erygowania: 1 czerwca 1951 r.
data przybycia: 1946 r.
proboszcz: ks. Adam Ścibek

wspólnota: Dębno
ul. Warszawska 5
74-407 Boleszkowice

tel.: (95) 760-61-26
mail: boleszkowice@vp.pl

Kościół wybudowany w XIV w. z ciosanego kamienia polnego, przebudowany XIX w. Z poprzedniego kościoła pozostała dolna część wieży. Kościół orientowany, ściany z granitu, strop i wiązania dachu z drewna, kryty dachówką. Z pierwotnej części gotyckiej zachowały się partie murów ściany zachodniej i jej portal. Kościół został poświęcony 13.06.1946 r. i przekazany w administrację salezjanom. Parafię pw. św. Antoniego Padewskiego erygowano 1.06.1951 r. W ostatnich latach zbudowano nowy dom mieszkalny.

kościoły filialne:
A. NAMYŚLIN (7 km) — kościół pw. św. Ludwika, pierwotny kościół z kamienia polnego z 1850 r., następnie przebudowany w latach 1903-4, poświęcona 22.09.1946 r.
B. WYSOKA (3 km) — kościół pw. św. Teresy od dzieciętka Jezus; pierwotny kościół pochodzi z przełomu XIV/XV w. a obecny jest zbudowany latach 1880-90, poświęcony w 1946 r.

***

Bydgoszcz – parafia pw. św. Marka

proboszcz: ks. Tadeusz Itrych
wspólnota: Bydgoszcz
ul. Salezjańska 1
85-792 Bydgoszcz-Fordon

tel.: (52) 346-70-02
mail: bydgoszcz-sm@salezjanie.pl
strona internetowa:http://www.bydgoszcz-sm.salezjanie.pl/

Salezjanie przybyli do dzielnicy Bydgoszczy – Fordonu w roku 1990. Plac pod przyszły Ośrodek Salezjański został usytuowany pośród dwu małych wiosek i rozpoczynającego się placu budowy nowych osiedli mieszkaniowych.Osiedle mieszkaniowe tej nowej parafii powstawało wraz z organizacją życia parafialnego. Mieszkańcami parafii sa młode rodziny organizujące swoje zaplecze Mieszkaniowe. Do Parafii wyłonionej z dawnej Parafii Św. Mikołaja – należy część mieszkańców Mariampola i Zofina / Górny Taras / Odległość tych mieszkańców od kościoła wynosi ok. l kilometra.Od Wielkanocy 1999 r. Msze św. w niedziele i święta odprawiają sie w kościele. Poświęcenie kościoła odbyło się 11.06. 2000r. Poświecenia dokonał J.E. Ks. Biskup Stanisław Gądecki. Do tej uroczystości przygotowaliśmy się przez renowacje Misji świętych , które przeżywaliśmy przygotowując się do ROKU JUBILEUSZOWEGO.

***

Debrzno – parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

data erygowania: 1354 r.
data przybycia: 1952 r.
proboszcz: ks. Tadeusz Kiciński

wspólnota: Debrzno
ul. Witosa 5, skr. poczt. 55
77-310 Debrzno

tel.: (59) 833-71-45

mail: pdebrzno@diecezja-pelpin.pl

www.debrzno.salezjanie.pl

W średniowieczu istniał tu gród obronny z podgrodziem. Przywilej lokacyjny na prawie chełmińskim gród otrzymuje od krzyżaków w 1354 r. Miasto wówczas nazywało się Fredeland i było miastem granicznym z Polską. Miało ono charakter obronny i posiadało warowne mury, baszty i dwie bramy. W 1461 r. miasto zostało zdobyte przez Kazimierza Jagiellończyka i po pokoju toruńskim (1466) zostało włączone do Polski. Miasto było wielokrotnie niszczone przez pożary (1554, 1597, 1677, 1707) i zarazę (1709, 1866). Po pierwszym rozbiorze Polski, gdy miasto przypadło Prusom, proboszcz debrzneński pisał w kronice parafialnej: „Teraz znajdujemy się pod Pruskim berłem. Zasłużyliśmy na to naszymi grzechami”. Pamiętnikarz niemiecki Von Kloden w 1794 r. pisał: „że mieszkańcy Debrzna wspominają dawne dobre czasy polskie i czekają na Kościuszkę”. Parafia w Debrznie powstała w 1354 r. Obecny kościół parafialny pochodzi z 1894 r. Salezjanie przybyli do Debrzna w 1952 r. Pierwszym proboszczem był Ks. Jan Woś. Dom zakonny został erygowany pw. Wniebowzięcia NMP 7.07.1977 r. W ostatnich latach wybudowano nowy dom mieszkalny.

kościoły filialne:

A. DEBRZNO Wieś (1 krn) — kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, neobarokowy, zbudowany wiatach 1900-1901 z kamienia polnego.

B. SłUPIA (6 krn) — kościół pw. św. Michała Archanioła, zbudowany w pierwszej połowie XVIII w., ryglowy, salowy.

C. STARE GRONOWO (10 krn) — kościół pw. św. Piotra i Pawła, pochodzi z 1802 r., murowany, salowy, o formach neoromańskich, poświęcony w1945 r.

D. STRZECZONA (4 krn) — kościół pw. św. Wawrzyńca, pierwotny istniał już w XIV w., obecny wybudowano w 1672 r., ryglowy, jednonawowy.

***

Dębno – parafia pw. św. Piotra i Pawła

data erygowania: 4 marca 1974 r.
proboszcz: ks. Henryk Łącki

wspólnota: Dębno
Pl. Konstytucji 3 Maja 3
74-400 Dębno
tel.: (95) 760-27-16 (*)

mail: debno@salezjanie.pl
strona internetowa: www.debno.salezjanie.pl

Obecnie w Dębnie są dwa kościoły: kościół pw. św. Antoniego, budowany w latach 1932-34, przy którym erygowano parafię pw. św. Antoniego w 1934 r., i kościół pw. św. Apostołów Piotra i Pawła, neogotycki, poprotestancki, zbudowany w 1852 r. na miejscu zawalonego w 1845 r. kościoła zabytkowego, poświęcony 24.12.1945 r. Ten drugi kościół wraz z plebanią powierzono Towarzystwu Salezjańskiemu. Salezjanie prowadzili duszpasterstwo w obydwu kościołach, jak również w innych kościołach na filiach, pod nazwą parafii św. Antoniego aż do czasu, kiedy to wyłączono kościół św. Antoniego oraz część terytorium i erygowano dnia 4.03.1974 r. drugą parafię pw. św. Apostołów Piotra i Pawła. Tę samą parafię nieco zmniejszoną, ale już pod wezwaniem św. Ap. Piotra i Pawła nadal prowadzą salezjanie, zaś administrację parafii św. Antoniego powierzono kapłanowi diecezjalnemu.

Kościoły filialne:

A. BARBÓWKO (7 km) – Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, poświęcony w 1967 r., w latach siedemdziesiątych rozbudowana.
B. MOSTNO (2 km) – Kościół pw. Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych,  od szeregu lat nabożeństwa odprawiają się w przygotowanej kaplicy. Trwają starania obudowę nowego kościoła na miejscu poprzedniego, zburzonego w 1945
C. OBORZANY (2 km) – Kościół pw. Podwyższenia Świętego Krzyża, budowany XIV-XV w., przebudowany w XVIII w., poświęcony w 1966 r.

***

Gathina Rosja – parafia pw. NMP z Góry Karmel 

Dom Zakonny pw. św. Jana Bosko
Leningradskaya obl.
188304 Gatchina
ul. Chkalova, 7

 +7 81371 9 53 73
 Dom +7 81371 2 07 10
sgs@gtn.ru – Typografia
info@donboscogatchina.ru – Centrum Młodzieżowe
www.donboscogatchina.ru

Erygowanie Domu: 1994

***

Gdańsk – parafia pw. św. Jana Bosko

proboszcz: ks. Mariusz Słomiński

wspólnota: Gdańsk
ul. Gościnna 15
80-032 Gdańsk Orunia

tel.: (58) 309-09-78

mail: sdbgdansk@gmail.com

strona internetowa: www.salezjanie-gdansk.pl

W XVI w. Orunia jest już dużą wsią, od 1454 r. wchodząca w skład terytorium gdańskiego. W późniejszych wiekach jako miejsce wypoczynkowe bogatych gdańszczan przeżywa swe okresy świetności (europejsiej sławy ogród botaniczny, wspaniałe wille, parki, ogrody, fontanny), wielokrotnie niszczona i palona przez wojska szwedzkie, napoleońskie, rosyjskie. przekształca się na początku XIX w., po serii kataklizmów, w nędzną osadę proletariacką. W 1878 r. zostaje połączona z Gdańskiem linią tramwaju konnego, a w 1933 r. podniesiona do rangi dzielnicy Gdańska. 6 czerwca 1945 r. Administrator Apostolski ks. A. Wronka przekazuje a zarząd Zgromadzeniu Salezjańskiemu poprotestancki kościół pw. św. Jerzego, obecny kościół rektoralny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Pierwszym salezjaninem był ks.Jan Domino. Dom zakonny pw. Dobrego Pasterza został erygowany 19.06.1979 r.

***

Główczyce – parafia pw. św. Apostołów Piotra i Pawła

data erygowania: 1 czerwca 1951 r.
proboszcz: ks. Grzegorz Stępniak

wspólnota: Słupsk
ul. Kościuszki 9
76-220 Główczyce

tel.: (59) 811-60-52
mail: glowczyce@salezjanie.pl

Wieś Główczyce jest starą kaszubską osadą, położoną na Pobrzeżu Słowińskim na południe od jeziora Łebsko. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1252 r. Ludność kaszubska przez długi czas utrzymywała tu swoją odrębność narodową i kulturalną. Nabożeństwa i kazania w języku kaszubskim odbywały się w Główczycach do 1886r. Pierwszy kościół w Główczycach wzmiankowany jest w 1577 r., który spłonął w 1662 r., lecz został odbudowany. Obecny, parafialny kościół pw. św. Piotra i Pawła, wzniesiony na miejscu poprzedniego, starego, który został rozebrany, pochodzi z 1891 r. Jest to neogotyk, murowany z cegły i kamienia, strop drewniany kolebkowy, belkowany, w latach 1980-81 pokryty blachą miedzianą. Salezjanie sprawują opiekę duszpasterską od 1950 r. Dom zakonny został erygowany 7.07.1977 r.

Kościół filialny:

IZBICA (10 krn) — kościół pw. św. Józefa, zbudowany w 1930 r. z czerwonej cegły, neogotycki, nieorientowany, w 1981 r. pokryty blachą ocynkowaną, poświęcony 19.03.1946 r.

***

Kaława – parafia pw. św. Mikołaja

data erygowania: 1640 r.
data przybycia: 1946 r.
proboszcz: ks. Adam Michalski

wspólnota: Lubrza
Parafia Kaława
66-30 Międzyrzecz

tel.: (95) 741-13-70
mail: kalawa@salezjanie.pl
strona internetowa: http://www.kalawa.salezjanie.pl/

Kaława znana już była na początku XIII w. jako jedna z posiadłości hrabiego Dyonizego Bronisza z Gościkowa. Od 1234 r. należała do opactwa cysterskiego w Paradyżu. W II połowie XIII w. zbudowano tu kościół. O parafii wspomina wizyta Braneckiego (1640): „Wieś Kalawa opatów paradyskich posiada kościół parochialny drewniany, poświęcony na cześć św. Mikołaja”. Kościół obecny pochodzi z początku XVIII w. Salezjanie przybyli do Kaławy w 1946 r. Byli to ks. Stanisław Pływaczyk i ks. Edward Jarliński, którzy z Paradyża obsługiwali Kaławę. Na stałe do Kaławy w charakterze proboszcza przybywa 18.09.1946 r. ks. W. Kaczmarek.

***

Kawnice – parafia pw. Matki Bożej Pocieszenia

data przybycia: 15 czerwca 1981 r.
proboszcz: ks. Janusz Tokarczuk

wspólnota: Kawnice
Kawnice
62-590 Golina

tel.: (63) 241-71-03
mail: kawnice@salezjanie.pl
strona internetowa: www.kawnice.pl

Obecny kościół zbudowany w latach 1948-51, w stylu nowoczesnym, konsekrowany w 1951 r., jest siódmym kościołem w Kawnicach. Pierwszy sprzed 1480 r., drugi drewniany, spalony w 1519 r., trzeci modrzewiowy z 1521 r., w którym od 1640 r. występuje obraz M.B. Pocieszenia, słynący łaskami. Czwarty kościół drewniany istniejący w latach 1774-1930. W latach 1912-1925 wybudowano kościół murowany, trzynawowy, neogotycki, który został rozebrany przez Niemców w 1942 r. Wystawiony w 1946 r., drewniany, spłonął od pioruna w 1948 r. W obecnym kościele z ocalałych zabytków znajduje się obraz M. B. Pocieszenia, w sukience rokokowej, ukoronowany papieskimi koronami 1.09.1974 r. Liczne wota są z XVIII-XIX w. Nowy ołtarz murowany, w którym znajduje się cudowny obraz, oraz ambona są z 1975 r. Data erygowania parafii nie jest znana. Salezjanie objęli duszpasterstwo parafii 15.06.1981 r. Umową z 28.02.1982 r. parafię i sanktuarium maryjne M.B. Pocieszenia na stałe powierzono Towarzystwu Salezjańskiemu.

BIELAWY — kaplica publiczna, nabożeństwa odprawiają się w niedziele i święta.

***

Kobylanka – parafia pw. św. Antoniego z Padwy 

data erygowania: 1 października 1951 r.
data przybycia: 1948 r.
proboszcz: ks. Paweł Żurawiński

wspólnota: Szczecin

ul. Ks. Piotra Głogowskiego 2
73-108 Kobylanka

tel.: (91) 561-03-19
mail: kobylanka@salezjanie.pl

Kościół parafialny pw. św. Antoniego Padewskiego zbudowany w 1936 r., poświęcony 1.10.1945 r. Parafię erygowano 1.06.1951 r. Salezjanie opiekę duszpasterską sprawują od 1948 r.

kościoły filialne:
A. BILKOWO (2 km) — kościół pw. św. Anny, budowany w XV w., murowany, poświęcony 1.07.1945 r.
B. KUNOWO (8 km) — kościół pw. M.B. Królowej Polski, budowany w XVI w., poświęcony 15.08.1945 r.
C. SKALIN (11 km) — kościół pw. M. B. Różańcowej, budowany w XVI w., poświęcony 20.05.1947 r.
D. MORZYCZYN – kościół pw. św. Dominika Savio, zbudowany w latach 90-tych XX w., poświęcony 17 maja 1998 r.

***

Kobylnica – parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa 

data erygowania: 1 czerwca 1951 r.
proboszcz: ks. Wojciech Pettke

wspólnota: Kobylnica
ul. Główna 65
76-251 Kobylnica

tel.: (59) 842-90-29
mail: wojteksdb@wp.pl
strona internetowa: http://www.kobylnica.salezjanie.pl/

Miejscowość położona na pobrzeżu Słowińskim, 4 km na południowy zachód od Słupska, po raz pierwszy wzmiankowana jest w 1315 r., w którym to roku była lenną posiadłością Kazimierza Święcy. Pierwszy kościół był we wsi już w XIV w., obecny kościół wybudowany w 1931 r. jest pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Zabytkowy wystrój kościoła stanowi barokowy prospekt organowy z 1781 r. Po wyjeździe z Kobylnicy miejscowego duszpasterza ks. Franciszka Kluszczyńskiego w 1950 r., placówkę obsługuje proboszcz parafii św. Rodziny ze Słupska, ks. Franciszek Krajewski. W dniu 25.04.1951 r. proboszczem parafii w Kobylnicy zostaje mianowany ks. Lucjan Koźlik. 1.06.1951 r. erygowano parafię pw. Najśw. Serca Pana Jezusa.

Kościół filialny:
SIERAKOWO (7 km) — kościół pw. Wniebowzięcia NMP, gotycki, zbudowany w XV w., poświęcony w 1946 r.

***

Konin- parafia pw. Siostry Faustyny Kowalskiej

proboszcz: ks. Jan Oleksiuk

wspólnota: Konin

ul. Fikusowa 10
62-502 Konin

mail: konin@salezjanie.pl

strona internetowa: http://www.konin.salezjanie.pl/

Początki parafii św. Faustyny Kowalskiej w Koninie sięgają grudnia 1993 r. Na podstawie umowy między biskupem włocławskim Bronisławem Dembowskim a inspektorem Towarzystwa św. Franciszka Salezego ks. Władysławem Kołyszką, podpisanej w dniu 28 grudnia 1993 r., duszpasterstwo objęli w niej salezjanie, którzy zobowiązali się wybudować kościół, plebanię i szkołę katolicką. Nowa placówka duszpasterska powstała z części parafii św. Maksymiliana (Konin Chorzeń) i parafii Matki Bożej Pocieszenia w Kawnicach (Nowy Dwór) i została erygowana przez biskupa diecezjalnego z dniem 1 stycznia 1994 r.

***

Kowalewo – parafia pw. Apostołów Piotra i Pawła

data przybycia: 1951 r.
proboszcz: ks. Andrzej Jaczewski

wspólnota: Ląd
Parafia Kowalewo
62-400 Słupca

tel.: (63) 275-16-03

Kościół parafialny pw. św. Apostołów Piotra i Pawła wystawiony został przez Cystersów z Lądu w 1784 r. Odnowiony gruntownie w 1862 r., drewniany, konstrukcji zrębowej, trzynawowy, z prezbiterium zamkniętym wielobocznie. Kowalewo zostało powierzone salezjanom w 1951 r. Pierwszym proboszczem był Ks. Wojciech krzyżanowski.

***

Lubrza – parafia pw. św. Jana Chrzciciela

data erygowania: 1654 r.
data przybycia: 1946 r.
proboszcz: ks. Zygmunt Grochowiak

wspólnota: Lubrza
ul. 3 Maja 3
66-218 Lubrza

tel.: (68) 381-30-95

www.salezjanie.lubrza.pl  mail: lubrza@salezjanie.pl

Pierwszy kościół z 1670 r. był wybudowany przez cystersów, odnowiony w 1776 r. pw. św. Jana Chrzciciela, uległ zniszczeniu. Na jego miejsce został wykorzystany kościół poprotestancki neogotycki z 1884 r., poświęcony w 1945 r. Parafia została erygowana w 1654 r. Salezjanom do obsługi duszpasterskiej została powierzona w 1946 r. Pierwszym proboszczem został ks. Michał Kubacki.

kościoły filialne:
A. Mostki — kościół pw. M.B. Częstochowskiej, zbudowany w 1670 r., poświęcony w 1945 r.
B. Nowa Wioska — kościół pw. św. Anny, zbudowany w l670r., poświęcony w 1676 r.
C. Przełazy — kościół pw. Podwyższenia św. krzyża, gotycki, zbudowany w 1870 r., poświęcony w 1945 r.
D. Staropole – filia powstała w roku 2001.

 ***

Moskwa – parafia katedralna pw. Niepokalanego Poczęcia NMP

123557 Moskwa
Proboszcz ks. Józef Zaniewski

Dom Zakonny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP
ul. Malaya Gruzinskaya 19/2, kv.22
sdbrus@mail.ru
Rosja

Erygowanie Domu: 1992

Parafia – Oratorium – Katecheza
Centrum Salezjanów Współpracowników

 ***

Nawodna – parafia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego

data erygowania: 1951 r.
data przybycia: 1952 r.
proboszcz: ks. Stanisław Rębeliński

wspólnota: Swobnica
74-506 Nawodna

tel.: (91) 414-72-45
e-mail: sreblinski@poczta.onet.pl

Nazwa Nawodnej w języku niemieckim brzmiała Nahausen. Kościół parafialny pw. św. krzyża, zbudowany w XV w., w stylu romańskim, przebudowany w XIX w. i poświęcony w 1946 r., spalony 17.12.1964 r. odbudowany i poświęcony 10.08.1968 r. Parafię erygowano w 1951 r. Ostatnim proboszczem diecezjalnym był ks. Jan Bożenta. Salezjanie przybyli do Nawodnej w 1952 roku. Pierwszym proboszczem był ks. Konrad Pyrek.

Kościół filialny:
LISIE POLE (3,5 km) — kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, zbudowany w XVII w., poświęcony w 1946 r.

 ***

Nowogródek Pomorski – parafia pw. NMP Królowej Polski

data erygowania: 1 czerwca 1951 r.
data przybycia: 3 września 1951 r.
proboszcz: ks. Marek Barejko

wspólnota: Nowogródek Pomorski
74-304 Nowogródek Pomorski

tel.: (95) 747-17-69
mail: nowogrodeksdb@poczta.onet.pl

Nowogródek Pomorski w języku niemieckim brzmiał Neuehurg. Kościół parafialny pw. M.B. Królowej Polski, zbudowany w drugiej połowie XIII wieku z głazów narzutowych, halowy, orientowany. Od południa zamurowany portal kamienny, poświęcony 2.02.1947 r. Parafię erygowano 1.06.1951 r. Salezjanie przybyli do Nowogródka 3.09.1951 r. Parafię przejęto po księdzu diecezjalnym Kazimierzu Dymitrowiczu. Pierwszym proboszczem był ks. Czesław Madej.

 ***

Piła – parafia pw. św. Rodziny

data erygowania: 1945 r.
data przybycia: 1946 r.
proboszcz: ks. Zbigniew Hul

wspólnota: Piła
ul. św. Jana Bosko 1
64-920 Piła
tel.: (67) 351-67-80

mail: parafia@swietarodzina.pila.pl
strona internetowa: www.swietarodzina.pila.pl

Piła znana jest w 1380 r. 4.03.1515 r. otrzymuje prawa miejskie od króla Zygmunta Starego. Dawny kościół drewniany pw. NMP i św. Jana Chrzciciela jest wspomniany w 1380 roku i 1449 r. W 1619 r. zbudowany został nowy kościół drewniany przez królową Konstancję, żonę Zygmunta III i podniesiony do godności kolegiaty. W 1628 r. po pożarze miasta odbudowano kościół wraz z prezbiterium z cegły palonej, w gotyku nadwiślańskim. W 1726 r. odbudowano nawę z cegieł, w 1844 r. kościół został odrestaurowany i odbudowano dwie wieże. Liczy on 34 m długości i 17 m szerokości. był tylko poświęcony. Od 1926 r. Niezależna Prałatura Pilska obrała siedzibę w Pile. Prałat tej jednostki kościelnej został proboszczem parafii, a kolegiatę podniesiono do godności prokatedry. W 1945 r. kościół został zniszczony. Wypalone mury po trzech próbach odbudowy zostały wyburzone. Obecny kościół pw. św. Rodziny został zbudowany w stylu neobarokowym, w formie krzyża w latach 1912-1914. poświęcony 6.12.1915 r. służył on jako kościół pomocniczy. Od 1945 r. jest kościołem parafialnym. 14.06.1969 r. został konsekrowany przez bpa Wilhelma Plutę z Gorzowa Wlkp.
Plebania, będąca hipoteczną własnością Towarzystwa Salezjańskiego, została wybudowana w latach 1969-1972. W latach 1981-1986 dobudowano do niej nowe skrzydło, w którym mieści się Inspektorat Zgromadzenia Salezjańskiego i dom katechetyczny. Placówka duszpasterska w Pile została powierzona Zgromadzeniu Salezjańskiemu w 1946 r. przez ówczesnego administratora apostolskiego w Gorzowie Wlkp. Edmunda Nowickiego. Pierwszym salezjaninem, który pracował w Pile, był ks. Józef Wróbel.

 ***

Piła – parafia pw. św. Jana Bosko

proboszcz: ks. Dariusz Presnal

wspólnota: Piła
ul. Libelta 3
64-920 Piła
tel.: (67) 213-06-42

mail: parafia@janbosko.pila.pl

strona internetowa: janbosko.pila.pl

 ***

Rostów nad Donem – parafia pw. Wieczerzy Pańskiej 

Dom Zakonny pw. bł. Stefana Sandora
344068 Rostov na Donu
ul. Stavropolskaya 1

+7 863 245-46-16 – Dom
+7 863 245-34-35 – Administracja
donbosco@vov.ru

Erygowanie domu: 8.01.2014

Dyrektor i proboszcz ks. Zbigniew Bartoszewski zbyszeksdb@mail.2k.ru

Rostów nad Donem to osada założona w 1749 roku. Prawa miejskie nadane zostały przez cara Aleksandra I w 1807 roku. Jest największym miastem na Północnym Kaukazie: Port pięciu mórz. Liczba ludności: 1 048 124 (2010); Obecnie miasto jest ośrodkiem przemysłu maszynowego, elektrotechnicznego, spożywczego, chemicznego, drzewnego. Rostów nad Donem jest też ośrodkiem naukowym (szkoły wyższe, instytuty badawczo-rozwojowe).  Uniwersytet w Rostowie nad Donem (obecna nazwa Jużnyj Fiedieralnyj Uniwiersitiet) został ewakuowany z Warszawy w 1915 roku i uznaje się za spadkobiercę Uniwersytetu Warszawskiego.  Kościół Katolicki nad Donem ma stare tradycje: są historyczne świadectwa z XIV wieku o istnieniu kościołów katolickich, np. kościół św. Marka w Azowie wybudowali wenecjanie w r. 1358. Nasza Rzymskokatolicka Parafia w Rostowie pw. „Ostatniej Wieczerzy” istniała w centrum miasta już w XIX wieku, liczyła 5632 parafian różnych narodowości: Polacy, Niemcy, Czesi, Słowacy, Ormianie, Rosjanie itd. Obok kościoła była plebania, dwupiętrowy budynek szkoły katolickiej, biblioteka i dom pomocy biednym. Ostatecznie kościół zamknięto w 1951 r. i przebudowano na 6-piętrowy budynek mieszkalny.

 ***

Różańsko – parafia pw. św. Michała Archanioła

data erygowania: 1 czerwca 1951 r.
data przybycia: 1948 r.
proboszcz: ks. Krzysztof Łada

wspólnota: Dębno
74-311 Różańsko

tel.: (95) 760-18-77
mail: klada@salezjanie.pl

Kościół zbudowany z kamienia polnego i cegły w XVIII w., halowy. W XIX w. dobudowano transept i absydę. Na szczycie zachodnim wznosi się wieża o konstrukcji słupowej. Kościół poświęcony był 29.04.1946 r. Parafię erygowano 1.06.1951 r. Salezjanie objęli Różańsko na początku 1948 r. i początkowo obsługiwali je z Dębna Lubuskiego. 30.05.1949 r. przybył do Różańska jako proboszcz ks. Jan Romanowicz.

kościoły filialne:
A. CHŁOPOWO (7 km) — kościół pw. św. Piotra i Pawła, budowany XIX w., poświęcony 15.10.1946
B. DOLSK (9 km) — kościół pw. M.B. Częstochowskiej, zbudowany XIX w., poświęcony 15.10.1946
C. DYSZNO (11 km) — kościół pw. św. Wojciecha, zbudowany w XVIXVII w., poświęcony 18.01.1948
D. ROŚCIN (18 km) — kościół pw. św. Rocha, budowany w XVIII w., przebudowany w XIX w., odrestaurowany w 1920 r., poświęcony 15.10.1946 r.
E. OSTROWIEC (6 km) — kościół pw. M.B. Wspomożenia Wiernych, budowany w XX w. (dawna kaplica cmentarna).

***

Rumia- parafia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego

data erygowania: 1220 r.
data przybycia: 1937 r.
proboszcz: ks. Witold Drzyzgiewicz

wspólnota: Rumia
ul. Kościelna 20
84-230 Rumia
tel.: (58) 771 14 65

mail: rumiakrzyz@salezjanie.pl www.rumiakrzyz.pl

Rumia jest położona w dolinie, która prawdopodobnie kiedyś była zalewem morskim, o czym świadczą: zalesiona wydma na północ od Rumi, za Kazimierzem, a na południu zaś wał morenowy, a dalej teren jest bardzo urozmaicony — falisty. W XII w. nazwa miejscowości Rumia wymieniana jest aż siedem razy, w 1220 r. Rumina, a około 1245 r. Rumpna, za rządów krzyżackich Ramele, w 1399 r. Rahmel, Romla 1602, Ramel 1638, za czasów rozbiorowych i podczas okupacji ostatniej wojny — Rahmel, po odzyskaniu niepodległości i obecnie Rumija, Rumja i ostatnio Rumia.
Najstarszą budowlą sakralną była kaplica św. krzyża, gdzie stała – nie wiemy. Stary kościół murowany pw. Opatrzności Bożej pochodził prawdopodobnie 1474 r. Był kilka razy odbudowywany po pożarach. Po ostatniej wojnie światowej uległ ruinie. Obecny kościół murowany, zbudowano w latach 1914-1918 w stylu neobarokowym. Konsekrowany był 19.06.1921 r. przez bpa Klundera. Parafię założyli cystersi z Oliwy około 1220 r. Salezjanie przybyli do Rumi jeszcze przed wojną w 1937 r. z zamiarem utworzenia placówki wychowawczej na jej terenie, lecz wojna zniweczyła te zamiary. Parafię św. krzyża salezjanie objęli 1.09.1945 r. Pierwszym proboszczem był ks. Warnecki.

***

Rumia- parafia pw. Najświętszej Maryi Panny WW

data erygowania: 1957 r.
data przybycia: 1937 r.
proboszcz: ks. Janusz Sikora

wspólnota: Rumia
ul. Dąbrowskiego 26
84-230 Rumia
tel.: (58) 671-01-11

mail: rumia-ww@salezjanie.pl
strona internetowa: www.rumia.esalezjanie.pl

Początki działalności salezjanów przy obecnej parafii i sanktuarium NMP Wspomożycielki Wiernych sięgają okresu międzywojennego, kiedy 8 września 1937 r. ks. Jan Kasprzyk przybył do Rumi i dzięki darowiźnie Juliana i Marianny Żelewskich w postaci działki, rozpoczął pracę w duchu św. Jana Bosko. Do wybuchu wojny wraz z ks. Ignacym Błażewskim przy zakładzie salezjańskim zdołał zorganizować oratorium, drużynę harcerską, koło ministrantów, chór „Auxilium” oraz grupę salezjanów współpracowników. Wybudowano też kaplicę NMP Wspomożycielce Wiernych, którą 8 grudnia 1938 r. poświęcił biskup chełmiński Stanisław Okoniewski. Prężny rozwój placówki przerwał wybuch II wojny światowej. Ksiądz dyrektor Jan Kasprzyk do 29 grudnia 1943 r. ukrywał się w okolicach Torunia, później aresztowany przez gestapo trafił do KL Dachau, ks. Błażewski został rozstrzelany przez Niemców jesienią 1939 r., stając się jednym z pierwszych męczenników tej wojny z grona salezjanów. Prace przy zakładzie reaktywowano w 1945 r. Przy tzw. kapliczce funkcjonował Salezjański Dom Dziecka, który przez kilka lat musiał walczyć o przetrwanie w związku z ciągłymi represjami ze strony władz, przez które został ostatecznie zamknięty w 1960 r.  Przy zakładowej kaplicy pw. NMP Wspomożenia Wiernych przez bpa Kazimierza Kowalskiego, ordynariusza chełmińskiego 1 maja 1957 r. została erygowana parafia. Jej terytorium wydzielono z administrowanej także przez salezjanów parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Dom zakonny erygowano przy niej 18 lutego 1977 r. W 1986 r. ukończono budowę nowego kościoła dwupoziomowego i domu zakonnego. Konsekracji świątyni w dniu 16 października 1988 r. dokonał ordynariusz chełmiński bp Marian Przykucki. Od początku pracy salezjanów w Rumi wśród sympatyków dzieła i wiernych uczestniczących najpierw w nabożeństwach przy kapliczce zakładowej, później przy kaplicy parafialnej, rozwijał się kult NMP Wspomożenia Wiernych. W liturgiczną uroczystość św. Jana Bosko 31 stycznia 1949 r. bp Kazimierz Kowalski dokonał poświęcenia obrazu Wspomożycielki Wiernych, namalowanego przez ks. Władysława Luteckiego z Jarosławia. Obraz został ufundowany przez pracowników miejscowej garbarni. Był on darem i wyrazem wdzięczności pracowników tego zakładu, w którym zawaliła się boczna ściana budowanej świetlicy, nie wyrządzając nikomu krzywdy. Poświęcone oblicze Wspomożycielki Wiernych zostało powieszone w głównym ołtarzu kaplicy. Przez kolejne lata kult Madonny ks. Bosko w Rumi prężnie się rozwijał. Wierni składali swoje wota za łaski otrzymane za wstawiennictwem Wspomożycielki. 12 października 2012 r. metropolita gdański abp Sławoj Leszek Głódź dokonał koronacji jej rumskiego obrazu koronami biskupimi, natomiast 24 maja 2013 r. ustanowił świątynię w Rumi sanktuarium NMP Wspomożycielki Wiernych. W roku 1983 otworzono w Rumi dom formacyjny dla kleryków i koadiutorów uzupełniających wykształcenie w zakresie szkoły średniej, 10 lipca 1987 r. dla jego potrzeb erygowano dom zakonny pw. św. Wojciecha. Scholastykat funkcjonował do roku 2000. Przy rumskiej placówce organizowany jest corocznie Międzynarodowy Festiwal Muzyki Religijnej im. ks. Stanisława Ormińskiego, co dwa lata Inspektorialny Kongres ku czci Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych, także przez parafialny oddział Akcji Katolickiej regularnie organizowane są o kongresy, sympozja i konkursy poświęcone salezjaninowi Słudze Bożemu kard. Augustowi Hlondowi prymasowi Polski.Parafia należy obecnie do archidiecezji gdańskiej i liczy ok. 11 tysięcy wiernych. Wspólnoty i grupy parafialne: ADMA, parafialny oddział Akcji Katolickiej im. Kard. Augusta Hlonda, bierzmowani, oddział parafialny Caritas, chór „Lira”, Diakonia Życia, Domowy Kościół (7 kręgów), dzieci I Komunijne, Wspólnota dla Intronizacji NSPJ Króla królów i Pana panów, Komunia Małżeństw, „Królowa Pokoju”, Liturgiczna Służba Ołtarza, Neokatechumenat, grupa Matusi Małgorzaty, Odnowa w Duchu Świętym, Oaza, Oratorium św. Dominika Savio, Orszak procesyjny, orkiestra parafialna, Poradnictwo Rodzinne, oddział Polskich Psychologów Chrześcijańskich, wspólnota „Oto Matka Twoja”, Rada duszpastersko-wychowawcza, redakcja „Auxilium” i „Zaczynu”, Salezjanie Współpracownicy, schola dziecięca „Głosy wniebogłosy”, grupa Uwielbienia, „Wiara i Światło”, Związek Harcerstwa Rzeczpospolitej, Żywy Różaniec.

***

Sarbinowo – parafia pw. Wniebowzięcia NMP

data erygowania: 31 sierpnia 1948 r.

data przybycia: 1946 r.

proboszcz: ks. Szymon Spalony

wspólnota: Dębno

74-405 Sarbinowo

tel.: (95) 760-51-79 mail: sarbinowo@salezjanie.pl

Jako filia parafii Dębno Lubuskie, Sarbinowo było obsługiwane przez salezjanów od 1946 r. Parafię pw. Wniebowzięcia NMP erygowano 31.08.1948 r. Pierwszym proboszczem był ks. Michał Smętek. Kościół parafialny budowany w XVIII wieku, poświęcony 12.05.1946 r.

kościoły filialne:
A. CHWASZCZANY (4 km) — kościół pw. św. Stanisława Kostki, budowany w XIV w., przebudowany w latach 1870-1897, poświęcony 20.11.1948 r.
B. GUDZISZ (6 km) — kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, poświęcony 8.02.1948 r.
C. KRZEŚNICA (3 km) — kaplica pw. M.B. Królowej Polski, poświęcona 15.06.1974 r.

***

Słupsk – parafia pw. Świętej Rodziny

data przybycia: 31 sierpnia 1949 r.
proboszcz: ks. Andrzej Marchewka


wspólnota:
 Słupsk

ul. Grottgera 9

76-200 Słupsk
tel.: (59) 843-37-20,
fax: (59) 843-37-50

mail: slupsk@salezjanie.pl
strona internetowa: www.slupsk.salezjanie.pl

Miasto Słupsk położone na pobrzeżu Słowińskim, nad rzeką Słupią, 19 km od morza, ma swoją dawną i bogatą historię. Nazwa dawna: Zlup, Stolpe, Stulp, Stolp, wywodzi się od starosłowiańskiego słowa stolp co oznacza słup. Już w IX w. na wyspie między rzeką Słupią a jej ówczesną odnogą istniał gród. W czasach pierwszych piastów należał do Polski. Pierwsza historyczna wiadomość pochodzi z 1015 r. Udokumentowane fakty historyczne dotyczące Słupska sięgają XII w. W 1180 r. Słupsk jest jedną z najpoważniejszych kapelanii, obok Gdańska i Świecia, na Wschodnim Pomorzu. Do końca XII w. był we władaniu sławieńskich Raciborzy?ców i wraz ze Sławnem tworzył odrębne księstwo sławieńsko-słupskie, później zwane tylko słupskim. 9.09.1310 r. Brandenburczycy nadają mu prawa miejskie. Język kaszubski przetrwał w nabożeństwach do 1640 roku. W 1807 r., w czasie kampanii napoleońskiej Słupsk został zajęty przez wojska polskie pod dowództwem gen. Michała Sokolnickiego. W czasie II wojny światowej miasto uległo zniszczeniu w 30 %.. Kościół św. Rodziny i św. Judy Tadeusza powstał z budynku, który przed 1845 rokiem służył do celów niesakralnych. Adaptacji tej dokonał pierwszy proboszcz nowo utworzonej parafii, ks. Jan Zieja. Budynek wzniesiony w. 1920 r. został przez niego przejęty 1.03.1947 r., poświęcony dla celów kultu, a w latach 1949-1953 przebudowany. Pierwszym salezjaninem na tej placówce był ks. Franciszek Krajewski, który objął tę parafię 31.08.1949 r.

***

Swobnica – parafia pw. św. Kazimierza Królewicza

data erygowania: 1 czerwca 1951 r.
data przybycia: 1946 r.
proboszcz: ks. Jacek Grochowski

wspólnota: Swobnica

Swobnica 75
74-110 Banie

tel: (91) 416-68-81
FAX: (91) 416-68-25
mail: parafia.swobnica@gmail.com

www parafii: www.swobnica.salezjanie.pl www domu rekolekcyjnego: www.kuzniaserc.pl

Pierwsze pisemne wzmianki o Swobnicy znajdują się w akcie nadania z 28.12.1234 r. księcia Barnima I dla zakonu joannitów. Kościół zbudowany został z ciosanego granitu około 1300 r. Budując kościół w 1896 r., zatracono ślady starej architektury, o czym świadczą zamurowane portale wejściowe. Podczas pożaru w 1902 r. wywołanego uderzeniem pioruna wypaliło się całe wnętrze kościoła wraz z zabytkowymi dzwonami. Kościół poświęcony został pw. św. Kazimierza 3.03.1946 r., staraniem ks. Michała Chrąchola, który do września 1946 roku obsługiwał Swobnicę, mieszkając w Baniu. Od września 1946 r., jako samodzielny duszpasterz, objął parafię w Swobnicy ks. Franciszek Cofałka. Za jego pobytu Swobnica nazywała się jeszcze Dziczy Las, a później Lipka. Po nim od roku 1947 administrował Swobnicą ks. Franciszek Wypler. Podczas jego pobytu została erygowana parafia 1.06.1951 r.

***

Szczaniec – parafia pw. św. Anny

data erygowania: 1 czerwca 1951 r.
data przybycia: 1976 r.
proboszcz: ks. Krzysztof Oleszkiewicz

wspólnota: Lubrza
66-225 Szczaniec

tel: (68) 341-03-89
mail: szczaniec@sdb.pila.pl

Szczaniec pojawił się bardzo wcześnie w źródłach pisanych, pierwsza wzmianka pochodzi z 1236 roku (Stans, Stansi), zaś w dokumencie z 1291 pojawiła się informacja o szczanieckim kościele. Obecny kościół parafialny pw. św. Anny, późnogotycki, został wzniesiony pod koniec XVI w. Przy jego budowie wykorzystano fragmenty wcześniejszej budowli. Od 1538 r. do 1945 r. kościół pozostawał w rękach ewangelików. Po II wojnie światowej teren Ziemi Świebodzińskiej został zasiedlony głównie przez ludność z dawnych Kresów Wschodnich, którzy dążyli do uruchomienia w Szczańcu parafii katolickiej. Kościół poświęcono 15 września 1945 r., a parafia została erygowana 1 czerwca 1951 r. Salezjanie objęli ją w administrację w 1976 r. Od 1991 r. ze Szczańca na pątniczy szlak na Jasną Górę wyrusza Salezjańska Pielgrzymka Ewangelizacyjna.

Kościoły filialne: Kupienino – kościół pw. św. Rodziny, budowany w XIX w., poświęcony 15 kwietnia 1948 r., drugi pw. św. Henryka, budowany w 1670 r., poświęcony w XVII w. Myszęcin – kościół pw. M.B. Królowej Polski, budowany w 1668 r., poświęcony 15 sierpnia 1945 r. Ojerzyce – kościół pw. św. Jana Chrzciciela, budowany w 1670 r., poświęcony 26 maja 1946 r. Rzeczyca – kościół pw. św. Krzyża, budowany w 1670 r., poświęcony w XVII w. Wilenko – kaplica publiczna pw. Najdroższej Krwi Pana Jezusa, budowana w 1934 r., poświęcona w 1946 r. Parafia należy do diecezji zielonogórsko-gorzowskiej i liczy 3248 wiernych. Grupy i wspólnoty: oratorium, Liturgiczna Służba Ołtarza, Żywy Różaniec, Salezjańska Pielgrzymka Ewangelizacyjna.

***

Szczecin Wielgowo – parafia pw. św. Michała Archanioła

data erygowania: 1 czerwca 1951 r.
data przybycia: 4 grudnia 1947 r.
proboszcz: ks. Gwidon Ekert

wspólnota: Szczecin
ul. Bałtycka 4
70-880 Szczecin

tel.: (91) 462 00 66
mail: e-wielgowo@salezjanie.pl www.wielgowo.salezjanie.pl

Wielgowo przed wojną było miejscowością o charakterze podmiejskiego ośrodka wypoczynkowego. Po przejęciu jej przez administrację polską w 1945 r. używano początkowo nazw Wielichowo i Wielgołęka. 12 listopada 1946 r. nadano miejscowości obecną nazwę. W połowie kwietnia 1946 r. zamieszkali ją wysiedleńcy ze wsi Zubrza koło Lwowa ze swoim duszpasterzem ks. Mieczysławem Bryczkowskim. Kolejne transporty z Zubrzy i z sąsiedniej podlwowskiej parafii w Rzęsnej Polskiej dały początek strukturze parafialnej w Wielgowie. Po śmierci ks. Bryczkowskiego (14 lutego 1947 r.) nastąpił okres przejściowego administrowania nowo powstałą placówką duszpasterską przez chrystusowców ze Starego Dębu (Szczecin-Dąbie). Salezjanie objęli placówkę 4 grudnia 1947 r. Parafię erygowano 1 czerwca 1951 r.  Świątynia protestancka w Wielgowie została całkowicie zniszczona wskutek działań wojennych. W związku z taką sytuacją znaleziono budynek mieszkalny, który po odpowiedniej wewnętrznej adaptacji stał się pierwszym kościołem pw. Świętego Michała Archanioła. Jego poświęcenia dokonano 29 września 1946 r. Wkrótce naprzeciw kościoła Starostwo Gryfińskie przyznało parafii budynek na plebanię. W latach 1976-1982 wybudowano nową świątynię parafialną, natomiast w latach 1989-2001 dom parafialny. Od 1966 r. salezjanie prowadzą kapelanię w szpitalu w Zdunowie. Przy oratorium funkcjonuje świetlica środowiskowa Parafia należy do archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej i liczy 3800 wiernych. Grupy i wspólnoty: oratorium, Liturgiczna Służba Ołtarza, Ruch Światło Życie, chór parafialny, Salezjańskie Stowarzyszenie Wychowania Młodzieży, Żywy Różaniec, Caritas, ZHR.

***

Szczecin Gumieńce – parafia pw. Matki Bożej Różańcowej

data erygowania: 1946 r.
data przybycia:1946 r.

proboszcz: ks. Tomasz Motyka

wspólnota: Szczecin

ul. Lwowska 1
71-020 Szczecin

tel.: (91) 483-15-80

mail: gumience@salezjanie.pl strona internetowa: salezjaniegumience.pl

Mały kościół zbudowany z kamienia i cegły w stylu gotyckim, mieści około 300 osób. Pochodzi z XIII w. Przez dwa i pół wieku był kościołem katolickim, zatwierdzonym w 1300 r. przez Ottona I na rzecz kościoła św. Jakuba w Szczecinie. Od połowy XVI w. do czasu odzyskania ziem zachodnich w 1945 r. kościół ten był świątynią luterańską. Wieża kościelna była odbudowana później i ma za sobą 200 lat. Od 1946 r. kościołem i parafią zarządzają salezjanie. Pierwszym proboszczem był ks. Franciszek Krajewski. W październiku 1946 r. kościół został wyświęcony, a Kuria Biskupia w Gorzowie Wlkp. erygowała parafię pw. M.B. Różańcowej. W latach 60. zbudowano tu dom katechetyczny dla potrzeb istniejącej parafii.

***

Sztokholm Fittja – parafia pw. św. Botvida

data przybycia: 2008 r.

wspólnota: Sztokholm

tel. +46 70 486 79 45

 Proboszcz ks. Zdzisław Lepper

e-mail:zdzislaw.sdb@bredband.net

www.st-botvid.se

W roku 2008, katolicki biskup diecezji Sztokholmu, bp. Anders Arborelius OCD, powierzył w opiekę duszpasterską salezjanom z inspektorii św. Wojciecha z siedzibą w Pile, kościół pw. św. Botvida w Fittji. Fittja leży około 20 km na południe od centrum Sztokholmu. Inspektorem wówczas był ks. Zbigniew Łepko. Wydaje sie, że przejecie posługi duszpasterskiej w tym kościele było przemyślane i wiązało się w przyszłości z przejęciem parafii, którą salezjanie z naszej inspektorii mieli by objąć.Wiązało się to również z lepszymi warunkami mieszkaniowymi współbraci, w nowym miejscu i możliwością rotacji w przenoszeniu współbraci we wspólnocie św. Jana Bosko w Sztokholmie. Pierwszym rektorem kościoła został wówczas ks. Mariusz Chamarczuk. Po powrocie ks. Mariusza Chamarczuka do Polski w roku 2010, z dniem 1 sierpnia 2010 r. funkcję rektora kościoła przejął ks. Zdzisław Lepper. Ks. inspektor Zbigniew Łepko, po przeanalizowaniu sytuacji miejscowej pracy współbraci salezjanów wyraził pozytywną opinię, że na nowej placówce będzie można prowadzić pracę duszpasterska w duchu św. Jana Bosko i rozwijać charyzmat salezjański. Zresztą znajduje to również potwierdzenie w tym, że kościół pod wezwaniem św. Botvida w Fittji został wybudowany w roku 1999, przez salezjanina ks. Udo Ustrop, z inspektorii niemieckiej. Salezjanie prowincji św. Wojciecha z siedzibą w Pile, przejęli parafię z dniem 7 stycznia 2012 roku. Pierwszym proboszczem parafii został ks. Zdzislaw Lepper. Kapłani wykonują codzienną pracę duszpasterską przy kościele, a więc sprawują codzienną Eucharystie, służą posługą w kancelarii parafialnej, sprawują sakramenty święte, prowadzą katechizację dla dzieci i młodzieży. Msze święte są obecnie sprawowane w 4 językach: szwedzkim, polskim, angielskim i francuskim. Całość duszpasterstwa jest jednak zasadniczo prowadzona w języku szwedzkim. Katechizacją w języku szwedzkim jest objęte około 200 dzieci i młodzieży. W katechizacji pomagają kapłanom, katecheci świeccy, w liczbie 12. Podczas rożnych ferii dla dzieci i młodzieży, przy kościele św. Botvida są organizowane rożne zajęcia wychowawcze w duchu salezjańskim. Parafia liczy według danych statystycznych z dnia 1 grudnia 2014 r. – około 5000 tys. wiernych. Najliczniejszą grupę parafii stanowią: katolicy z Iraku, Syrii i Libanu oraz Polacy, ponadto Filipińczycy i katolicy pochodzący ze Sri-Lanki. Ogółem, parafię tworzą wierni z około 40 różnych narodowości, którym jest dość dobrze znany charyzmat salezjański. Diecezja zapewnia godziwe warunki mieszkaniowe. Na plebanii, sąsiadującej z kościołem jest miejsce dla 3 współbraci.

***

Sztokholm – Polska Misja Katolicka

Dom Zakonny pw. św. Jana Bosko
Folkungagatan 46/D
102-64 Stockholm Dom
Box 4163 SZWECJA

Salezjanie z prowincji pilskiej pracują w Szwecji od 1988 r., gdzie prowadzą duszpasterstwo w Polskiej Misji Katolickiej w Sztokholmie oraz od roku 2012 parafię pw. św. Botvida (ok 5000 wiernych) szwedzko-języczną w pobliskiej dzielnicy Sztokholmu – Fittja. Wspólnotę zakonną pw. św. Jana Bosko erygowano tam 27 stycznia 1992 r. Nabożeństwa odbywają się w wynajętym od gminy protestanckiej kościele św. Jana oraz w kaplicy przy oratorium. Współbracia mieszkają w domu należącym do parafii katedralnej usytuowanym tuż przy katedrze sztokholmskiej. Trzech współbraci mieszka przy parafii w Fittji
Aktualnie salezjanie prowadzą w stolicy Szwecji integracyjno-wychowawcze duszpasterstwo młodzieżowe w Oratorium „Quo vadis” dla młodzieży różnych narodowości. Opieką duszpasterską obejmują różne związki młodzieżowe. Są to m.in.: Polscy Młodzi Katolicy w Szwecji (PUKiS), Polski Związek Młodzieży Katolickiej w Sztokholmie EMMAUS, Niezależny Hufiec Harcerstwa Polskiego „Leśna Szkółka” – Kaszuby, Szwedzcy Młodzi Katolicy Sveriges Unga Katoliker (SUK). Katechezą, prowadzoną co dwa tygodnie, jest objętych ok. 800 dzieci i młodzieży polskiej. Dyrektor wspólnoty jest również zaangażowany w prace Rady Kapłańskiej diecezji sztokholmskiej.
Duszpasterstwem PMK jest objętych około 4 500 wiernych. Oprócz wymienionych grup i stowarzyszeń prowadzą przy niej działalność: Liturgiczna Służba Ołtarza, Koło Radia Maryja, Żywy Różaniec, duszpasterstwo w więzieniu w Mariefred, Kręgi Kościoła Domowego.

http://www.pmk-stockholm.com/

Tel: 0046 8 643 51 94

Dyrektor: ks. Ryszard Flakiewicz e-mail: ryszard.sdb@bredband.net

***

Turtzh Gruzja – parafia pw. Matki Bożej

Parafia Ormiańsko-Katolicka
0722 Turtzh
Achalkalaskiy reg.

Proboszcz ks. Ianitski Andrei

Tel. +995 99 537 601
E-mail: andreas.sdb@mail.ru

Kościół parafialny pw. Matki Bożej znajduje się we wsi Turtskh w regionie Akhałkałaki w południowo-zachodniej części Gruzji. Został wybudowany z kamienia w 1856 r, Przebudowano go w 1894 r Gruzji, 1760 m n.p.m., stąd zima jest tu dość surowa. Leży 300km od stołecznego miasta Tbilisi, 80 km od granicy Armenii i 70 km od Turcji. Obecny proboszcz ks. Andrzej Janicki SDB, przyjechał do parafii w 1988 r,, wysłany przez kardynała Juliana Wajwodsa z Rygi na Łotwie. W parafii tej w chwili jego przybycia od 50-ciu lat nie było księdza. Z parafii pochodzą następujące powołania: jeden ksiądz salezjanin, pięć sióstr zakonnych (trzy Córki Maryi Wspomożycielki i dwie obrządku ormiańskiego – Kongegacja Niepokalanego Poczęcia). Przy plebanii istnieje małe oratorium. W parafii pracują siostry salezjanki. Siostry prowadzą przedszkole, oratorium, kościelny chór.

***

Wierzchowo – parafia pw. Matki Bożej Szkaplerznej 

data erygowania: 1 czerwca 1951 r.
data przybycia: 1953 r.
proboszcz: ks. Jerzy Czaja

wspólnota: Debrzno
77-317 Wierzchowo Człuchowskie

tel.: (59) 833-77-92
mail: wierzchowo@salezjanie.pl

Wierzchowo zostało założone przez krzyżaków w 1772 r. na 64 włókach. W 1813 r. większość wsi wymarła na skutek zarazy przyniesionej przez wojska francuskie, wracające spod Moskwy. Wierzchowo należało do parafii Debrzno. W 1923 r. utworzono w Wierzchowie samodzielny wikariat. Erygowanie parafii nastąpiło dopiero 1.06.1951 r. Pierwszym salezjaninem, który przybył do Wierzchowa w 1953 r. był ks. Julian Zawadzki. Kościół parafialny pw. M.B. Szkaplerznej, budowany w latach 1928-1930, poświęcony w 1930 r., konsekrowany został 18.07.1932 r.

kościoły filialne:
A. WIERZCHOWO DWORZEC (2,5 km) — kościół pw. M.B. Wspomożenia Wiernych, budowany w okresie międzywojennym, poświęcony został 16.10.1956 r.
B. BUKOWO (3 krn) — kościół pw. św. Jana Chrzciciela nowo wybudowany w latach 1983-86, poświęcony 24.06.1986 r.