Biskupi Seniorzy

Biskup pomocniczy diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej w latach 1974-2007. Od roku 2007 biskup senior.

Zawołanie biskupie: Omnibus omnia factus sum – „Stałem się wszystkim dla wszystkich”.

Urodził się 4 sierpnia 1931 roku w Kaźmierzu Wielkopolskim. Ukończył niższe seminarium w Gorzowie Wielkopolskim, a następnie wstąpił do tamtejszego Wyższego Seminarium Duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1956 roku w Gorzowie Wielkopolskim z rąk bp. Michała Klepacza.

Przez trzy kolejne lata pracował najpierw jako wikariusz w gorzowskiej para­fii katedralnej, a następnie jako ojciec duchowny w Niższym Seminarium Duchownym. Potem posługiwał w zielonogórskiej parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej oraz był dyrektorem Wydziału Duszpasterskiego w gorzowskiej Kurii Biskupiej. W 1971 roku został proboszczem parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Świdwinie

22 marca 1974 roku papież Paweł VI mianował ks. Werno pierwszym biskupem pomocniczym diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej ze stolicą tytularną Zattara (obecnie na terenie Algierii). Święceń biskupich udzielił mu w koszalińskiej katedrze 25 maja 1974 roku prymas Polski kard. Stefan Wyszyński.

Bp Werno było trzykrotnie wybierany przez Kolegium Konsultorów na administratora diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej: po śmierci bp. Czesława Domina, po nominacji bp. Mariana Gołębiewskiego na metropolitę wrocławskiego oraz po nominacji bp. Kazimierza Nycza na metropolitę warszawskiego.

W latach osiemdziesiątych był przewodniczącym Komitetu Budowy Wyższego Seminarium Duchownego w Koszalinie, duszpasterzem i kaznodzieją zaangażowanym w opiekę duszpasterską nad internowanymi i więzionymi w stanie wojennym. Był za to szykanowany przez aparat władzy komunistycznej.

Jest Honorowym Obywatelem miasta Świdwina i Słupska. Na wniosek władz koszalińskiej Solidarności prezydent Polski Lech Kaczyński przyznał mu Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Na emeryturę przeszedł 22 września 2007 roku.

 

 

Biskup pomocniczy diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej w latach 1995-2015. Od roku 2015 biskup senior.

Zawołanie biskupie: Evangelizare misit me – „Posłał mnie, abym niósł Dobrą Nowinę”.

Urodził się 15 lipca 1940 roku w Czernicach koło Złotowa, w parafii Zakrzewo.

W latach 1954-1958 uczył się w Niższym Seminarium Duchownym, najpierw we Wschowie, a potem w Słupsku. W latach 1958-1964 odbywał studia w Wyższym Seminarium Duchowym w Gościkowie-Paradyżu.

Święcenia prezbiteratu przyjął 21 czerwca 1964 roku w kościele parafialnym w Zakrzewie z rąk abp. Jerzego Stroby.

Jako wikariusz pracował w Międzyrzeczu Wielkopolskim (1964-1966) oraz w parafii pw. Świętej Rodziny w Szczecinie (1966-1968). W latach 1969-1976 studiował za granicą: w Rzymie i w Strasburgu. W 1976 roku obronił pracę doktorską z teologii biblijnej.

Po powrocie do Polski pracował m.in. jako duszpasterz akademicki w Szczecinie, wykładowca i prefekt w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu. W latach 1982-1985 był wicerektorem, a w latach 1993-1995 rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie.

3 grudnia 1994 roku otrzymał nominację na biskupa pomocniczego diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej ze stolicą tytularną Britonia (obecnie na terenie Hiszpanii). Święcenia biskupie przyjął z rąk papieża Jana Pawła II 6 stycznia 1995 roku w bazylice św. Piotra w Rzymie.

Jako motto swojej posługi wybrał słowa z Łk 4, 18: Evangelizare misit me – „Posłał mnie, abym niósł Dobrą Nowinę”.

W Konferencji Episkopatu Polski bp Paweł Cieślik był przez szereg lat protektorem Ruchu Szensztackiego w Polsce. Wcześniej był sekretarzem Komisji ds. duchowieństwa i członkiem Komisji ds. instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego.